Diplomci 2026

Inicijativa Galerije i Fondacije DOTS za stvaranje održivijeg prostora podrške mladim umetnicima pokrenuta je 2021. godine kroz program Young Art — dvogodišnji projekat usmeren na povezivanje mladih autora sa savremenom umetničkom scenom i kustoskim praksama u zemlji i inostranstvu.

Program 2024. godine dobija novo usmerenje kroz grupnu izložbu „Diplomci”, nastalu iz potrebe da se tek diplomiranim umetnicima pruži kontinuirana podrška u suočavanju sa izazovima početka samostalnog umetničkog delovanja. Nova forma programa osmišljena je sa ciljem da mladim autorima omogući sigurniji prelazak iz akademskog okruženja u savremeni profesionalni kontekst.

U okviru prvog izdanja izložbe, dvadeset pet finalista dobilo je priliku da prvi put izlaže u galerijskom prostoru i, u saradnji sa kustoskim timom, aktivno učestvuje u realizaciji izložbe. Kao dodatni podsticaj za dalji umetnički razvoj, tri posebno istaknuta rada nagrađena su novčanim sredstvima Fondacije DOTS.

Drugo izdanje izložbe „Diplomci 2026”, nastavljajući koncept prethodnog programa, predstaviće 29 finalista — tek diplomiranih umetnica i umetnika sa sedam umetničkih akademija iz Srbije: Pandora Andrejević, Aleksa Avramović, Laura Blagojević, Stanislava Blagojević, Jana Božović, Milica Čobanov, Dunja Dimitrijević, Uroš Dmitrović, Dušan Đorđević, Lara Grujin, Katarina Ivanović, Milica Jeličić, Nikola Jeremić, Sara Lazić, Tanja Maksimov, Vuk Mandušić, Pavle Milenković, Ana Miljković, Filip Najdanović, Teodora Nešković, Angelina Pajković, Aleksa Pavković, Jovana Ruvidić, Emilija Sandić, Sara Savić, Anđelija Stančulović, Relja Stevanović, Filip Teletin i Valentina Ulamović.

Tokom poslednje nedelje trajanja izložbe biće proglašena tri pobednička rada, odabrana na osnovu jasno razvijenog koncepta, kvaliteta umetničkog izraza i visokog nivoa realizacije. Odabrani radovi biće nagrađeni novčanim iznosima Fondacije DOTS.

Pandora Ada Andrejević (2001, Lisabon, Portugal). Završila osnovne akademske studije grafike na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, gde trenutno pohađa master akademske studije iz iste oblasti. Završila prvu godinu Arhitektonskog fakulteta Univerziteta u Beogradu i školovala se na Tehnoart Beograd – školi za mašinstvo i umetničke zanate, na odseku za stilskog krojača. Izlagala na Majskoj izložbi Grafičkog kolektiva, izložbi „Odmotavanje materijalnosti“ u okviru BINA – Beogradske internacionalne nedelje arhitekture, izložbi „Masterpieces“ u Galeriji U10, 22. Bijenalu studentske grafike Srbije, Godišnjoj izložbi grafike Centra za grafiku, 51. Izložbi crteža i male plastike u Domu omladine Beograda, kao i na godišnjim studentskim izložbama Fakulteta likovnih umetnosti. Učestvovala u saradničkom projektu za stalnu postavku Muzeja Jugoslavije (2026). Ostvarila ilustracije za udžbenik italijanskog jezika, dizajn korica knjiga i pozorišnih plakata, kao i digitalne animacije za muzičke spotove i kratki film.

Sitoštampa Bez naziva deo je šireg istraživanja odnosa tela, prostora i kretanja. Polazeći od sopstvenih fotografija nastalih tokom šetnji i putovanja, umetnica kroz postupke kolažiranja, umnožavanja i sekvencijalnog organizovanja slike istražuje način na koji doživljavamo prostor i vreme. Rad se bavi odnosom između fragmenta i celine, pojedinačnog trenutka i protoka vremena, posmatrajući prostor ne kao fiksnu celinu, već kao iskustvo koje se neprestano oblikuje kroz kretanje, sećanje i percepciju.

Aleksa Avramović (2002). Završio osnovne studije slikarstva na Fakultetu primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, gde trenutno pohađa master studije iz iste oblasti. Izlagao na grupnim izložbama u Kulturnom centru Beograda, Galeriji Zvono, Jugoslovenskoj kinoteci, Umetničkom paviljonu „Cvijeta Zuzorić“, Domu kulture Studentski grad, Studentskom kulturnom centru i galeriji Eugster II Belgrade. Dobitnik Nagrade za studiju iz predmeta Crtanje (2021), Nagrade za studiju iz predmeta Slikanje (2023) i nagrade „Branislav Makeš“ za grafiku (2023).

Rad Pejzaž predstavlja jedan deo Beograda.

Laura Blagojević (2003) Studentkinja Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu. Izlagala na izložbama „Masterpieces VIII“ u Galeriji U10 (2026), „ARTApstrakt“ u Art-Kafeu Slavoljub (2025), „Dinamika raznolikosti“ u Kući kralja Petra I (2024), 51. i 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata studenata Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu (2023, 2024), godišnjim izložbama Fakulteta likovnih umetnosti (2022, 2023), kao i na izložbi „Svaštara“ u FLU Openlabu (2023).

Rad Otisci polazi od obrisa portreta, odnosno njihovih negativa, kao tragova individualnog postojanja i nasleđa koje pojedinac ostavlja svojim potomcima. Kroz svedenu vizuelnu formu umetnica rekonstruiše fragmentovane sudbine predaka, ukazujući na njihove međusobne veze i uticaj na oblikovanje istorijskih i društvenih okolnosti. Rad istražuje odnos ličnog i kolektivnog sećanja, preispitujući načine na koje prošlost oblikuje naše razumevanje savremene stvarnosti.

Stanislava Blagojević (2003, Soči, Ruska Federacija). Studentkinja četvrte godine osnovnih akademskih studija slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Biljane Đurđević. Izlagala na godišnjim izložbama Fakulteta likovnih umetnosti i grupnoj izložbi u UK Parobrod. Dobitnica nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za sliku–studiju u boji velikog formata. U svom radu istražuje prostor kao nosioca atmosfere i psihološkog doživljaja, najčešće kroz odsustvo ljudske figure.

Triptih prikazuje pejzaž ravnice pod oblačnim nebom, sveden na osnovne elemente prostora. Centralnu sliku određuju dva psa čiji je pogled usmeren ka nečemu što ostaje izvan vidnog polja posmatrača, stvarajući osećaj iščekivanja i neizvesnosti. Odsustvo ljudske figure i svedenost motiva grade atmosferu tišine, praznine i usporenosti, dok neodređenost prostora i događaja ostavlja mogućnost različitih tumačenja i podstiče posmatrača na ličnu projekciju značenja.

Jana Božović (2001, Beograd). Diplomirala na modulu Keramika na Fakultetu primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2024), gde trenutno pohađa master studije. Dobitnica nagrade „Ivan Tabaković“ za najbolje ostvarenje iz oblasti keramike i stipendistkinja Ministarstva prosvete za izuzetno nadarene učenike i studente (2022–2025). Izlagala na izložbama „Procvat“, „ArtApstrakt 6“, „Diploma 2024“, Međunarodnom bijenalu umetnosti minijature u Gornjem Milanovcu, izložbama „Minijatura 7“ i „Minijatura 8“, „Paralelni svet III“, „Počeci“, „Izlažem prvi put“ i „Portret“, kao i na izložbi odabranih studentskih radova Fakulteta primenjenih umetnosti u Loznici. Učestvovala u saradnji sa kompanijom Tarkett na izradi kreativnog rešenja dizajna i u edukativnim radionicama sa mladima.

Rasvetni pano deo je istraživanja odnosa keramičke forme, funkcije i svetlosti. Rad se sastoji od modularnih keramičkih segmenata koji se različitim načinima uklapanja organizuju u prostornu kompoziciju. Prorezi u formama omogućavaju da svetlost postane aktivan element rada, menjajući način na koji se objekat doživljava i povezujući njegovu skulpturalnu i funkcionalnu dimenziju. Kroz međusobni odnos forme i iluminacije, rad preispituje granicu između unikatnog umetničkog dela i predmeta primenjenog dizajna.

Milica Čobanov (2001) je diplomirala na Odseku za dizajn tekstila Fakulteta primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, gde trenutno pohađa master studije na modulu Tekstil. U svom radu istražuje odnos materijala, tekstila i savremenog umetničkog izraza, sa posebnim interesovanjem za prostorne instalacije i eksperimentalni pristup tekstilnim medijima.

Prostorna instalacija Micelijum je inspirisana micelijumskom mrežom kao prirodnim sistemom komunikacije, razmene informacija i međusobne povezanosti. Polazeći od analogije između micelijuma i ljudskih mreža, rad istražuje odnos čoveka i prirode, kao i pitanje pripadnosti širem ekosistemu. Instalacija je izvedena od prirodnih materijala – jute, sirove vune, prediva i keramike – čime se naglašava ideja simbioze i međuzavisnosti. Kroz organsku strukturu i teksturalnost rada, umetnica preispituje mogućnost da čovek, uprkos prividnoj izdvojenosti, ostaje neraskidivo povezan sa prirodom i njenim procesima.

Dunja Dimitrijević (2000, Niš). Završila Srednju umetničku školu u Nišu, smer dizajn tekstila. Diplomirala na studijskom programu Dizajn, modul Tekstil, na Fakultetu primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, gde je završila i master akademske studije. Dobitnica pohvale za najbolju sliku na godišnjoj izložbi Fakulteta primenjenih umetnosti. Izlagala na brojnim kolektivnim izložbama u Srbiji i inostranstvu, među kojima su Taktilno prostorno, Overview 4, Virtuelne niti, Festum, Umfesti, Mali format, Utakano-strukturalno, Fotografkinje 2024, Studentski dani i Diplomci. Učestvovala je na 13. EDU međunarodnoj studentskoj radionici u Zagrebu, kao i u brojnim projektima i radionicama iz oblasti tekstila. U svom radu istražuje tekstilne materijale, procese i odnos forme i prostora, sa posebnim fokusom na savremene tekstilne i prostorne prakse.

Ekvilibrijum istražuje koncept ravnoteže kroz umetničku interpretaciju motiva vilinog konjica, realizovanu u proširenom tekstilnom mediju. Polazeći od simbolike vilinog konjica kao znaka lakoće, promene i stabilnosti, rad ravnotežu sagledava kao fizičko, psihološko i simboličko stanje. Kroz slojevitu prostornu instalaciju od klirita i paus papira, umetnica istražuje odnos svetlosti, senke i linije, oslanjajući se na principe tekstilnog oblikovanja. Preklapanjem pojedinačnih slojeva nastaje celovita forma, čime se uspostavlja metafora međuzavisnosti, harmonije i ravnoteže.

Uroš Dmitrović (2003, Gornji Milanovac). Završio osnovne akademske studije slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2026), u klasi profesora Milivoja Pavlovića. Izlagao na izložbi nagrađenih radova studenata Fakulteta likovnih umetnosti (2023), 52. Izložbi crteža i skulpture malog formata u Domu omladine Beograda, izložbi Mala grafika 2024 u Galeriji Grafičkog kolektiva i izložbi MiniFormArt u Blok galeriji (2026).

Rad istražuje promene urbanog prostora i društvene mehanizme koji ih oblikuju. Polazeći od uticaja političkih, obrazovnih i ekonomskih faktora na savremeno okruženje, umetnik preispituje način na koji ono utiče na pojedinca i njegove vrednosti. Serija je inspirisana nametnutim društvenim standardima, istražujući cenu težnje ka luksuzu, statusu i pripadanju, kao i ono čega smo spremni da se odreknemo u nastojanju da dostignemo ideale koje nameće savremeno društvo.

Dušan Đorđević (2002). Vizuelni umetnik iz Niša. Student master studija grafičkog dizajna na Fakultetu umetnosti u Nišu. U svom radu primarno koristi crtež kao medij kroz koji istražuje teme identiteta, komunikacije i nesporazuma. Izlagao na grupnim izložbama u okviru Fakulteta umetnosti u Nišu, uključujući godišnje izložbe povodom Dana fakulteta (2024, 2026), izložbi Black Box u okviru Mikser festivala i izložbi u organizaciji od-do kolektiva.

Rad Short Term Memory polazi od crteža kao primarnog medija kroz koji umetnik istražuje odnose između identiteta, komunikacije i unutrašnjih konflikata. Kroz fragmentaciju, umnožavanje i ponovno oblikovanje portreta, rad preispituje procese pamćenja, zaborava i transformacije slike, ukazujući na nestabilnost identiteta i percepcije, kao i na način na koji se sećanja menjaju i iznova konstruišu u zavisnosti od vremena, konteksta i posmatrača.

Lara Grujin (2003, Beograd). Završila osnovne akademske studije vajarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2026), u klasi profesorke Olivere Parlić Karajanković. U svom umetničkom radu izražava se kroz skulpturu, instalaciju, crtež, slikarstvo i performans. Izlagala na brojnim grupnim izložbama u zemlji i regionu, među kojima su godišnje izložbe Fakulteta likovnih umetnosti, „Radovi u procesu“ u Galeriji 73, „Naše more“, „Novi pravac“, „Dimenzije“, grupna izložba studenata FLU u Domu omladine Beograda i izložba fotografija „Prisilni kontakt“ u FLU Open Labu. Učestvovala je u performansima „Večera“ u Galeriji Neon, „Isceljenje“ u okviru Oktobarski salon i „Pritisak“ na FIST festivalu, kao i na letnjem kampusu za fotografiju i savremenu umetnost Superexposure u Trebinju. Dobitnica je nagrade za najbolji grnčarski rad (2021).

Skulptura Supta virasana deo je umetničkog istraživanja unutrašnjih pejzaža i odnosa između ličnog iskustva, unutrašnjeg sveta i prostora koji nas okružuje. Polazeći od organskih i telesnih motiva, umetnica istražuje procese transformacije i prolaznosti, oblikujući formu koja deluje kao da je zaustavljena u trenutku promene. Rad se kreće na granici stvarnog i imaginarnog, otvarajući prostor za različita tumačenja i promišljanje složenosti unutrašnjih iskustava i njihovog odraza u savremenom životu.

Katarina Ivanović (2002, Beograd). Diplomirala na Odseku za vajarstvo Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2025), u klasi profesora Gabriela Glida, gde trenutno pohađa master akademske studije. Dobitnica Velike nagrade Fakulteta likovnih umetnosti „Rista i Beta Vukanović, slikari“, pohvale „Stevan Todorović“ za rad predstavljen na izložbi Radovi u procesu u Galeriji 73 (2026), nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za rad u materijalu drvo (2024) i neformalne nagrade za skulpturu malog formata na 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata studenata FLU (2024). Izlagala na izložbama Radovi u procesu, Masterpieces VIII, II bijenale medalja i plaketa, 4 segmenta, Individualne prakse, Ekolibrijum, Novi pravac, Dinamika raznolikosti, Mali format, kao i na 51. i 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata studenata FLU i Izložbi nagrađenih studenata FLU. Učestvovala je na studentskom simpozijumu „Terra“, likovnoj koloniji „Deliblatski pesak“ i interdisciplinarnom događaju „Stvaralački eho“ u KC Dorćol.

Rad Udoban san deo je serije koja istražuje dom kao istovremeno materijalni i pojmovni prostor. Instalacija, sastavljena od kreveta sazidanog od cigala i jastuka izrađenog od drveta, uspostavlja paradoks između funkcije predmeta i njihovih materijalnih svojstava, preispitujući da li su udobnost i sigurnost odlike prostora ili stanja koje nosimo u sebi. Transformacijom poznatih predmeta i njihovih značenja, rad otvara prostor između stvarnog i zamišljenog, jave i sna, problematizujući pojam doma, zaštite i pripadanja.

Milica Jeličić (2002, Beograd). Završila Srednju školu Tehnoart Beograd, smer firmopisac–kaligraf. Diplomirala na Odseku za slikarstvo Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2025), u klasi profesorke Biljane Đurđević, gde trenutno pohađa master akademske studije. Izlagala na godišnjim izložbama Fakulteta likovnih umetnosti (2022, 2023, 2026), izložbi Masterpieces VIII u Galeriji U10 (2026), ARTApstrakt u Art-Kafeu Slavoljub (2025), izložbi Dinamika raznolikosti u Kući kralja Petra I (2024), 51. i 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata studenata Fakulteta likovnih umetnosti, kao i na izložbi Svaštara u FLU Open Labu (2023).

Staklenik (In Vitrum) istražuje dvostruku prirodu introspekcije kao istovremeno produktivnog i destruktivnog procesa. Neograničena samokontemplacija stvara zatvoren sistem koji izoluje pojedinca od stvarnosti, dovodeći do kreativne paralize i gubitka sebe. Staklenik, kao paradoksalan prostor koji pruža privid slobode, a istovremeno ograničava, postaje metafora unutrašnjih zidina sumnje i oklevanja. Poput biljaka koje, uprkos idealnim uslovima, teže svetlosti izvan staklenih zidova, rad preispituje odnos između sigurnosti i slobode, kao i potrebu za prevazilaženjem granica koje sami sebi postavljamo.

Nikola Jeremić (2001, Kraljevo). Diplomirao na Odseku za slikarstvo Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2024), a master akademske studije završio 2025. godine u klasi profesora Milivoja Pavlovića. Trenutno je student doktorskih umetničkih studija na istom fakultetu. U svom radu, kroz medije ulja na platnu i suvog pastela, istražuje psihološke prostore, autoportret i savremene koncepte muškog identiteta. Izlagao na izložbama Follow the White Rabbit (SKC, Rijeka), Masterpieces, HESOYAM, Svemirci su krivi za sve, 2001, Neko koga ne znam, Roll the Dice i na izložbi studenata Fakulteta likovnih umetnosti u Zagrebu.

Radovi Taxi Driver i Hole in One deo su umetničkog projekta Odelo čini čoveka, koji istražuje odnos između identiteta, tela i društveno konstruisanih kodova muškosti. Polazeći od alter ega kao performativne verzije sopstvenog identiteta, umetnik preispituje načine na koje se muškost oblikuje, usvaja i predstavlja kroz vizuelne obrasce, društvene uloge i stereotipe. Koristeći ironiju, elemente parodije i estetiku hipermaskuliniteta, radovi razotkrivaju napetost između spoljašnje slike i unutrašnjeg identiteta, ukazujući na identitet kao promenljivu i performativnu konstrukciju.

Sara Lazić (2002, Kraljevo). Studentkinja četvrte godine osnovnih akademskih studija slikarstva na Filološko-umetničkom fakultetu Univerziteta u Kragujevcu, u klasi profesorke Jelene Šalinić Terzić. Izlagala na samostalnim i kolektivnim izložbama, među kojima se izdvajaju Dnevnik snova u Galeriji Doma omladine u Kragujevcu, Niški crtež, Bijenale akvarela, Bijenale minijature i XXII Bijenale studentskog crteža.

Rad Arhiva emocija istražuje fiziognomiju emocija kroz motiv ljudskog lika kao nosioca unutrašnjih psiholoških stanja. Kroz seriju portreta, umetnica preispituje sposobnost lica, mimike i gesta da prenesu složena emocionalna iskustva. Kontrast između transparentnih slojeva akvarela i beline papira naglašava fluidnost misli i emocija, dok odsustvo narativnog i prostornog konteksta usmerava pažnju na izraz lica i psihološko stanje prikazanih likova. Rad poziva posmatrača na introspekciju i promišljanje univerzalnosti ljudskih emocija.

Tanja Maksimov (2002, Novi Sad). Studentkinja četvrte godine Akademije umetnosti u Novom Sadu, na Odseku za fotografiju. U svom radu istražuje teme smrti i prolaznosti, koristeći dugu ekspoziciju kao primarni fotografski postupak. Izlagala na izložbama exp: fragment (2023), Trenutak i svetlo! u okviru 25. Novosadskog džez festivala (2023), Izložbi studenata fotografije u Ordinaciji (2022), Izložbi Festivala studentskog pozorišta (2024) i Izložbi radova studenata IV godine sa predmeta Crtanje sa tehnologijom 8 (2026).

Rad In the Midst of Life, We Are in Death istražuje prisustvo smrti kao neodvojivog dela svakodnevnog života, preispitujući njenu višeznačnost i odnos prema ljudskom postojanju. Koristeći dugu ekspoziciju, umetnica beleži protok vremena unutar jedne fotografije, transformišući stvarnost u slojevitu i atmosferičnu sliku. Na taj način fotografija prevazilazi dokumentarnu funkciju i postaje prostor za promišljanje prolaznosti, neizvesnosti i energije koja ostaje prisutna uprkos konačnosti.

Vuk Mandušić (2001, Beograd). Završio Trgovačku školu u Beogradu, smer dizajn enterijera. Diplomirao na Odseku za nove medije Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2025), a master akademske studije završio 2026. godine, u klasama profesora Zorana Todorovića i Vladimira Nikolića. U svom umetničkom radu bavi se bioartom, videom i prostornim instalacijama, istražujući odnos ličnog, političkog i biološkog, sa posebnim fokusom na telo, biološke procese i emocije u savremenom kontekstu. Učestvovao je u finalu programa BioStart organizacije ReAktor (2024), a iste godine, po pozivu Fakulteta primenjenih umetnosti u Beogradu, održao radionicu cijanotipije na Odseku za obradu tekstila.

Rad 25 godina kasnije polazi od jedne VHS kasete koju je meni dao otac, s’ jedne strane se nalazi kućni snimak iz 1999. godine, beleženje porodične svakodnevice i okupljanja s komšijama tokom NATO bombardovanja Beograda; s druge strane, snimak televizijskog prenosa koncerta Bečke filharmonije iz iste te godine. Rad koristi ovu fizičku podelu analognog medija kako bi istražio tenziju između dva sveta: rata i kulture, haosa i harmonije. Dva snimka se prikazuju istovremeno bez naracije, jedan pored drugog. Arhiv prošlosti, lom između sveta koji trpi i sveta koji svira.

Pavle Milenković (2003, Ćuprija). Student četvrte godine osnovnih akademskih studija slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Zorana Dimovskog. U svom radu primarno se bavi crtežom i slikarstvom, sa posebnim interesovanjem za autoportret kao sredstvo istraživanja identiteta. Kroz motive tela, pokreta i sporta istražuje odnos između ličnog iskustva i kolektivne pripadnosti, kao i mogućnosti predstavljanja različitih slojeva sopstvene ličnosti u jedinstvenom vizuelnom prostoru. Izlagao na grupnim izložbama Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu, kao i u Galeriji Doma omladine Beograda i prostoru Beogradske tvrđave.

Rad Beli dresovi istražuje odnos pojedinca i kolektiva kroz motiv zajedništva i pripadanja. Figure, fizički bliske i oslonjene jedna na drugu, povezane su zajedničkim prostorom, pri čemu njihova međusobna povezanost proizlazi iz potrebe da funkcionišu kao celina. Koristeći fudbal kao model zajedništva, podele uloga i međuzavisnosti, umetnik preispituje odnose podrške, pripadanja i identiteta, ukazujući na to da se ličnost oblikuje ne samo kroz individualno iskustvo, već i kroz odnose sa drugima.

Ana Miljković (2003, Beograd). Završila master akademske studije grafike na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2026), u klasi profesora Adama Pantića. Osnovne akademske studije slikarstva završila je na istom fakultetu (2025), u klasi profesora Milivoja Pavlovića. Tokom 2023/2024. godine boravila je na Erazmus+ studentskoj razmeni na Univerzitetu likovnih umetnosti Mimar Sinan u Istanbulu. Dobitnica je nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za grafiku (2026) i nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za sliku–studiju u boji velikog formata (2022/2023). Izlagala na izložbama Masterpieces VIII, Proces, Impuls, FESTUM, 51. i 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata studenata Fakulteta likovnih umetnosti, Izložbi nagrađenih studenata FLU i izložbi radova mladih umetnika u Galeriji mts Dvorane. Učestvovala je na 13. Mozaičarskoj koloniji „Mladen Srbinović“ u Beloj Vodi u okviru manifestacije „Belovodska rozeta“.

Rad Kedar istražuje mogućnost oblikovanja ambijenta kroz prirodne procese kao transformativne tokove koji oblikuju materijal i prostor. Za razliku od industrijskih metoda proizvodnje zasnovanih na standardizaciji i kontroli, rad polazi od živih sistema, koristeći fermentaciju i redukciju kao ključne postupke nastanka materijala. Celulozni biofilm bakterijskog porekla, dobijen fermentacijom kombuhe, kroz proces redukcije vode dobija konačnu formu, zadržavajući tragove mikroorganizama koji su učestvovali u njegovom nastanku. Likovni rezultat ostvaruje se inverznim postupkom ulivanja u pečatnu formu, istražujući odnos pozitivnog i negativnog oblika.

Filip Najdanović (2001, Šid). Završio Srednju školu za dizajn „Bogdan Šuput“ u Novom Sadu, smer grafički dizajn. Diplomirao na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, na modulu slikarstvo, u klasi profesorke Bosiljke Zirojević Lečić, gde trenutno pohađa master akademske studije. U svom radu, pored slikarstva, istražuje skulpturu i dokumentarnu fotografiju. Izlagao na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u Srbiji i inostranstvu, među kojima se izdvajaju Centro Pro Arte Contemporane Association (Aleksandrija, Rumunija), The Power of Secrets (Salcburg, Austrija), Drugo bijenale akvarela Novi Sad, 20. Likovni salon 30 × 30, 27. Sremskokarlovački likovni salon, kao i samostalne izložbe Razgovori koje ne volim i U svoja četiri zida. Dobitnik je Nagrade fondacije „Mali princ“ (2026), Nagrade za najuspešniji umetnički rad iz discipline slikanje Akademije umetnosti u Novom Sadu (2026), Nagrade Salona za najboljeg mladog slikara na Sremskokarlovačkom likovnom salonu (2025) i stipendije Fonda za mlade talente „Dositeja“ (2025).

Rad Senka deo je ciklusa Slike u kupatilu, koji istražuje prostor kupatila kao mesto introspekcije i suočavanja sa sopstvenim unutrašnjim stanjima. Napuštajući njegovu utilitarnu funkciju, umetnik kupatilo transformiše u simbol unutrašnjeg monologa, tišine i samoispitivanja. Kroz prikaz zatvorenog, intimnog prostora, rad preispituje odnos između spoljašnjeg okruženja i unutrašnjeg pejzaža ljudske psihe, ukazujući na to da se upravo u trenucima povučenosti i izolacije otvaraju najdublji unutrašnji dijalozi.

Teodora Nešković (2001, Srbija). Završila osnovne i master akademske studije slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2025), gde trenutno pohađa doktorske umetničke studije i radi kao naučnoistraživački saradnik. Pored slikarstva, bavi se grafikom, skulpturom, scenografijom i ambijentalnim instalacijama, istražujući odnos ličnog iskustva, introspekcije i vizuelnog narativa. Izlagala je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u Srbiji i inostranstvu, među kojima se izdvajaju Začarana svita, Eden Echoes, Where the Wild Roses Grow, Masterpieces, Bijenale mladih, Ekscentrici – Trijenale i Follow the White Rabbit. Dobitnica je nagrade Muzeja naivne i marginalne umetnosti, a njeni radovi nalaze se u muzejskim i privatnim kolekcijama.

The Last Song polazi od slikarskog istraživanja u kojem se slika razvija kao slojevit prostor sećanja, imaginacije i ličnog iskustva. Kroz preplitanje autobiografskih, mitoloških i simboličkih motiva, umetnica gradi vizuelni jezik u kojem se intimno iskustvo susreće sa univerzalnim značenjima. Trag gesta, slojevitost boje i materijalnost slike postaju nosioci značenja, dok rad funkcioniše kao prostor introspekcije, transformacije i unutrašnjih pejzaža, ostavljajući mogućnost za višeslojno tumačenje i ličnu interpretaciju posmatrača.

Angelina Pajković (2004, Beograd). Studentkinja četvrte godine osnovnih studija na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, na modulu Novi mediji. U svom radu koristi performans, fotografiju i druge medije kako bi istraživala odnos lične borbe, društvenih pritisaka i samopercepcije. Kroz teme telesne transformacije, feminizma, potrošačkog društva i etike, preispituje položaj pojedinca i mogućnosti redefinisanja identiteta i sopstvene vrednosti.

Rad Prey for Me istražuje osećaj zarobljenosti pod pritiskom društvenih očekivanja i objektifikacije. Polazeći od slike tela zatvorenog u vakuumiranoj kesi, umetnica koristi klaustrofobičan prostor kao metaforu kontrole, nemoći i gubitka autonomije. Rad preispituje odnos između tela i društvenih mehanizama koji oblikuju njegovu percepciju, otvarajući pitanja slobode, identiteta i mogućnosti otpora nametnutim ulogama.

Aleksa Pavković (2000, Pančevo). Student četvrte godine osnovnih akademskih studija vajarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Radoša Antonijevića. Dobitnik je nagrade „Vladeta Petrić“ za vajarstvo (2026). Izlagao na brojnim grupnim izložbama, među kojima su Novi pravac, Ekolibrijum, Čukarički salon, Salon savremene umetnosti, Aprilski susreti, U procesu, Bijenale plaketa i medalja i Izložba nagrađenih studenata. Učestvovao je na studentskim umetničkim kolonijama u Deliblatskoj peščari i koloniji „Jelena Anžujska“ u Raški, kao i na projektima iz oblasti savremene umetnosti i javnog prostora.

Da li laži i obmane čine aždaju polazi od istraživanja materijalnosti i transformacije značenja pronađenih predmeta. Koristeći metal, drvo, ugalj i druge elemente, umetnik preispituje način na koji promena konteksta utiče na percepciju svakodnevnih objekata i njihovu simboličku vrednost. Oduzimanjem njihove prvobitne funkcije, predmeti postaju nosioci novih značenja, dok efemernost materijala poput uglja dodatno naglašava teme prolaznosti, nestabilnosti i višeslojnosti skulpturalnog izraza.

Jovana Ruvidić (2004, Stara Pazova). Završila Školu za dizajn (2022), nakon čega je upisala osnovne akademske studije slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, gde trenutno završava četvrtu godinu u klasi profesora Zorana Dimovskog. U svom radu istražuje odnos pojedinca i prostora kroz motive svakodnevnih situacija, ličnih interakcija i urbanog okruženja, koristeći intenzivan kolor i grafički sveden izraz. Dobitnica je Nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za grafiku malog formata (2026). Izlagala je na grupnim i samostalnim izložbama, među kojima su 74. Majska izložba grafike, Huk, Pop-up, Plus i završne izložbe Fakulteta likovnih umetnosti, a aktivno učestvuje na festivalima, muralima i projektima posvećenim street artu.

Rad Pauza deo je istoimene serije koja istražuje svakodnevne trenutke odmora i neformalne interakcije unutar Fakulteta likovnih umetnosti. Kroz portrete prijatelja i kolega, umetnica beleži atmosferu razgovora, tišine i zajedništva, sagledavajući predah ne kao odsustvo rada, već kao prostor u kojem nastaju razmena ideja, osećaj pripadnosti i međusobna podrška. Pojednostavljen grafički izraz i intenzivne boje naglašavaju dinamiku grupe, dok rad ukazuje na značaj neformalnih odnosa u oblikovanju umetničkog identiteta.

Emilija Sandić (2003, Beograd). Završila Srednju školu za dizajn u Beogradu. Diplomirala fotografiju na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (2025), gde trenutno pohađa master akademske studije. U svom radu istražuje crno-belu analognu fotografiju, laboratorijske procese i materijalnost fotografskog medija, sa posebnim interesovanjem za procesualnost i transformaciju slike. Od 2022. godine aktivno učestvuje u radu festivala Zrno za alternativne fotografske procese kao asistent i predavač. Učestvovala je na brojnim rezidencijama, radionicama i izložbama u Srbiji i inostranstvu, među kojima se izdvajaju Mitrovica Art Residency Exhibition, Breaking Point, Tragovi prisustva, 30 × 30, Svetsko bijenale studentske fotografije, Analogmania, Open Iris, Sehschaerfenbestimmung i The 2nd Quanzhou (Huaguang) International Image Biennial.

Radovi nastali u okviru projekta Nenastajanje istražuju promenu identiteta Beograda kroz odnos urbanističke transformacije i materijalnosti fotografskog dokumenta. Polazeći od arhivskih fotografija zgrada koje su srušene ili čije je rušenje najavljeno, umetnica primenjuje hemijske procese koji razgrađuju i transformišu fotografsku emulziju. Uništavanje prvobitne slike postaje metafora nestajanja arhitekture i jednog sloja grada, dok novonastale fotografije čuvaju tragove prošlosti, ukazujući na složen odnos između sećanja, gubitka i promene.

Sara Savić (2001, Bor). Završila Školu za dizajn „Bogdan Šuput“ u Novom Sadu. Diplomirala slikarstvo na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (2025), u klasi profesora Gorana Despotovskog, gde trenutno pohađa master akademske studije. U svom radu bavi se odnosom prostora, figure i unutrašnjih psiholoških stanja kroz slikarstvo, crtež i kombinovane tehnike. Dobitnica je nagrade za najuspešniji umetnički rad u disciplini slikarstva i II nagrade na Likovnom salonu u Novom Pazaru, a kandidatkinja je za nagradu „Mali princ“. Izlagala je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama, među kojima se izdvajaju Mlada novosadska scena, Sterilni dodir, Otkrivene vizije, Likovni salon mladih, ART EXPO, Zapamtite njihova imena, Pitaćeš me i XXII Bijenale studentskog crteža Srbije.

Rad Sterilni dodir deo je ciklusa koji istražuje svakodnevne urbane prostore kao mesta prolaznosti, introspekcije i emocionalne distance. Polazeći od prizora javnog prevoza, stanica i međuprostora, umetnica preispituje odnos pojedinca prema okruženju i drugima, ukazujući na paradoks savremenog života u kojem fizička blizina ne podrazumeva i međusobnu povezanost. Kroz odnos figure i ambijenta, rad istražuje granicu između javnog i intimnog prostora, otvarajući pitanje usamljenosti, pripadanja i položaja pojedinca u savremenom urbanom okruženju.

Anđelija Stančulović (2003, Niš). Studentkinja završne godine osnovnih studija Digitalnih umetnosti na Fakultetu za medije i komunikacije u Beogradu, gde priprema diplomski projekat pod mentorstvom profesora Predraga Terzića i Marine Marković. U svom radu istražuje odnos telesnosti, društvenih normi i ličnog iskustva kroz performans, fotografiju, digitalne medije i prostorne instalacije. Dobitnica je nagrade „Student godine“ Departmana za digitalne umetnosti Fakulteta za medije i komunikacije za 2023. i 2024. godinu. Izlagala je na brojnim grupnim izložbama i festivalima u Srbiji i inostranstvu, među kojima se izdvajaju Breaking Point, Du bist WOW, Speculum Artium, Bijenale mladih, Svetsko bijenale studentske fotografije, Promise Me the Future i Fields Festival. Učestvovala je na kampusu za fotografiju i savremenu umetnost Superexposure 04 i umetničkoj koloniji Mokrin House Art Colony (2026).

Rad dirty problematizuje stid i internalizovani osećaj „prljavog“ u kontekstu telesnosti, kao i cikličnu prirodu obrazaca kojima se iznova vraćamo. Polazeći od performativnog čina, rad koristi sapun kao simbolički nosilac društveno uspostavljenih normi čistoće, ispravnosti i poželjnosti. Kroz proces njegovog kontinuiranog tretiranja, između destrukcije (telo) i dekonstrukcije (sistem), otvara se prostor za preispitivanje mehanizama kojima pojedinac usvaja i reprodukuje nametnuto. Upisujući sebe u sapun, umetnica postaje strano telo koje narušava poredak čistoće. Dnevnički zapis procesa performansa naglašava odsustvo očišćenja ili oslobađanja, jer naglasak nije na konačnom ishodu, već na kontinuiranom kruženju između kontrole, nelagode i pokušaja transformacije.

Relja Stevanović (2001, Beograd). Završio osnovne i master akademske studije slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Biljane Đurđević, pod čijim mentorstvom trenutno pohađa doktorske umetničke studije. U svom radu istražuje odnos čoveka prema sopstvenom životu i mogućnostima identiteta kroz savremeni slikarski izraz. Dobitnik je nagrade Fakulteta likovnih umetnosti „Rista i Beta Vukanović, slikari“ za slikarstvo (2024), Nagrade FLU za sliku – studiju u boji velikog formata (2022) i nagrade FSU International Art Contest 2025 u kategoriji slikarstva. Izlagao je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u Srbiji i inostranstvu, među kojima se izdvajaju Prag neizrecivog, Tok, Masterpieces VII, 4 segmenta, L2, Individualne prakse, Novi pravac, Spring Show i ALU Perspektiva 2.

Slika Teatar ulazi u temu preispitivanja lične pozicije života kao takvog, pokušavajući da priđe granici između čovekove unutarnje performativnosti prema samom sebi i nekontrolisanog nastavljanja življenja pod idejom jedinstvenosti ličnog karaktera. Radnja propitivanja ličnog izražavanja (izraza) kao sastavni deo umetnikove/čovekove težnje, može da vodi ka sopstvenom boljitku i sreći, kao i nametanju ideja prisiljenih strahovima izgrađenim kroz život čoveka. U prvom slučaju dolazi do dubljeg razumevanja sopstvenog toka misli ili života, dok u drugom do rasipanja čovekove slike i dubljeg ulaženja u laž koju strahovi nameću kao istinu.

Filip Teletin (2003, Beograd). Završio Srednju umetničku školu „Tehnoart“ u Beogradu. Student je četvrte godine osnovnih akademskih studija vajarstva na Fakultetu likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu. U svom radu istražuje spoj tradicionalnog vajarstva i savremenih tehnologija, eksperimentišući sa različitim materijalima i postupcima, uključujući karton, gips, aluminijum, 3D modelovanje i 3D štampu. Pored skulpture i prostornih instalacija, bavi se fotografijom, video-artom i stop-motion animacijom. Izlagao je na 52. Izložbi crteža i skulptura malog formata u Domu omladine Beograda (2024), izložbi Dinamika raznolikosti u Kući kralja Petra I (2024) i izložbi Radovi u procesu u Galeriji 73 (2026), a učestvovao je i na konkursu Black Box (2024). Dobitnik je Posebne pohvale na fotografskom konkursu „Moj svet“ pod pokroviteljstvom Evropske unije.

Skulptura Um istražuje tenziju između čovekovog unutrašnjeg bića i sistema mišljenja u koji je to biće smešteno. Ona postavlja pitanje: u kojoj meri upravljamo sopstvenim umom, a u kojoj meri smo samo nemi šetači zarobljeni u petljama sopstvene svesti? Kroz pročišćen geometrijski jezik i ekspresivni odnos boja, rad vizuelno prevodi neuhvatljive psihološke fenomene u opipljiv, trodimenzionalni prostorni doživljaj.

Valentina Ulamović (2000, Podgorica, Crna Gora). Diplomirala na Odseku za vajarstvo Fakulteta likovnih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu (2025), u klasi profesora Gabriela Glida, gde trenutno pohađa master akademske studije. Dobitnica je nagrade Fakulteta likovnih umetnosti za rad u materijalu – metal (2024, 2026). Učestvovala je na studentskim kolonijama Deliblatski pesak i međunarodnom studentskom simpozijumu „Terra“. Izlagala je na brojnim grupnim izložbama, među kojima se izdvajaju Masterpieces VIII, Radovi u procesu, 4 segmenta, Individualne prakse, If the Girls Are United, Ekolibrijum, Novi pravac, Izložba nagrađenih studenata FLU, 51. i 52. Izložba crteža i skulptura malog formata, Ornamenti i festival Umfesti.

Skulptura Zalogaj II predstavlja prostor susreta dva entiteta. Koncipirana je kao dijalog između dve nejednake, ali neraskidive mase – dominantnog ženskog principa i suptilnog muškog elementa. Kroz njihovo prožimanje, rad istražuje trenutak u kojem individualne granice blede kako bi se formirala zajednička celina. Vidljivi spojevi i sirovost metala naglašavaju težinu i neizbežnost tog jedinstva, ukazujući na međuzavisnost i neraskidivu povezanost dveju formi.